काव्यांगण

ओथंबून आलेलं आकाश , तुझ्या डोळ्यात उतरलं .. तशा माझ्या मनाच्या  अंगणात सरीवर सरी कोसळू लागल्या …. हिरव्या संवेदनाच रान ,  ,गाऊ लागलं ,फुलू लागलं सृजनाच्या स्वप्नांमध्ये ,  डोलू लागलं ,नाचू लागलं …। अफाट वारं उन्मळून , गर्जू लागलं उधळू लागलं   ,तडिताघात सोसता -सोसता , वृक्षासारख  उन्मळू लागलं आभाळ आता नितळ ल  आहे , निवळून तूझ्या दिठी विसावल आहे ……… आणि आत आत माझ्या ते …. परत झाकोळून आलं आहे ............. 

स्वप्न आपल्या डोळ्यात असली , तरी ती पहायची असतात .  मजल दरमजल करत ती ,  साकार करायची असतात .  प्रदेश आपला असतो , माणसंही आपलीच असतात ….  पण उधळणाऱ्या घोड्यासारखे , स्वप्नांचे खूर परके असतात …  म्हणून जपायचे असते  ,स्वप्नांचेही आपलेपण  … नाहीतर स्वप्न सार्थक होऊन सुद्धा , स्वतःशीच यायचे परकेपण …….